مارا چه غم كه شیخ شبی در میان جمع،

بر رویمان ببست به شادی در بهشت.

او می گشاید … او كه به لطف و صفای خویش،

گوئی كه خاك طینت ما را ز غم سرشت

بهشت بهترین عنوانی بود که تونستم واسه این عکس پیدا کنم.یادتونه یه زمانی تو تلوزیون مد شده بود مجری برنامه یه کلمه میگفت و مهمان برنامه هم باید تو یه کلمه حسشو راجع بهش میگفت؟اگه اشتباه نکنم برنامه صندلی داغ بود.

خلاصه میخام بگم من خودم خیلی با این عکسی که گرفتم و پیش روی شماست حال کردم.وقتی نگاش میکنم ناخوداگاه کلمه بهشت تو ذهنم حک میشه.خدا نصیب هممون بکنه.
تازه این منظره فوقالعاده زیبا به این شکل اغلب تو ییلاق های مازندران اتفاق می افته.من هر دفعه که با این صحنه روبرو میشم ذوق زده میشم و هنوز که هنوزه به هیچ وجه تازگی خودشو واسم از دست نداده.

یا علی